Co to jest Mediana zarobków Polaków 2025?
Mediana zarobków w Polsce w 2025 roku to wartość, która wyznacza środek rozkładu wszystkich wynagrodzeń. W lipcu tego roku osiągnęła poziom 7246,64 zł brutto – oznacza to, że połowa zatrudnionych otrzymuje pensję nie wyższą od tej kwoty, podczas gdy druga połowa zarabia przynajmniej tyle.
W przeciwieństwie do średniej, na którą wpływają wyjątkowo wysokie pensje nielicznych osób, mediana lepiej odzwierciedla rzeczywiste warunki finansowe większości pracujących, dostarczając bardziej wiarygodny obraz sytuacji przeciętnego pracownika.
Obliczanie mediany opiera się na szeroko zakrojonych analizach rynku pracy, uwzględniających liczne czynniki, takie jak:
- typ zatrudnienia (sektor publiczny lub prywatny),
- branża,
- wielkość przedsiębiorstwa,
- region kraju,
- płeć,
- wiek,
- poziom ukończonej edukacji.
Mediana płac brutto to cenne narzędzie dla ekspertów gospodarczych i specjalistów rynku pracy. Jej zastosowania obejmują:
- diagnozowanie faktycznych trendów zarobkowych,
- planowanie domowych finansów,
- rozmowy o wynagrodzeniach w przedsiębiorstwach,
- ustalanie adekwatnych poziomów gratyfikacji motywacyjnych.
Należy pamiętać, że kwota 7246,64 zł jest wartością brutto, czyli przed odliczeniem podatków i składek, a więc do rąk pracownika trafia mniejsza suma. Regularna analiza mediany pozwala obserwować zmiany w poziomie życia społeczeństwa oraz oceniać skuteczność działań gospodarczych podejmowanych przez państwo.
Dlaczego Mediana zarobków Polaków 2025 jest ważniejsza niż średnia krajowa?
Mediana zarobków w Polsce w 2025 roku wynosi 7246,64 zł brutto i jest aż o 18,3% niższa niż średnia krajowa, która osiągnęła poziom 8866,43 zł brutto. Taka różnica wyraźnie wskazuje na silne nierówności dochodowe w społeczeństwie.
Przewaga mediany nad średnią wynika z jej odporności na skrajne przypadki. Wysokie pensje nielicznych osób mogą znacząco zawyżać średnią, która nie odzwierciedla realnej sytuacji większości pracowników.
Wyobraźmy sobie firmę z 100 pracownikami:
- 99 osób zarabia po 5000 zł,
- prezes ma 100 000 zł,
- średnia wyniesie około 5950 zł, mimo że większość nie dostaje takiej kwoty,
- mediana dokładnie wskaże 5000 zł — realne centrum rozkładu płac.
Mediana lepiej oddaje sytuację przeciętnego Polaka i jego siłę nabywczą. Oznacza to, że połowa osób zarabia poniżej 7246,64 zł brutto, a po odliczeniu podatków i składek wpływa na konto jeszcze mniej. Dlatego mediana jest bardziej miarodajna do oceny realnych warunków życia niż często zawyżona średnia.
Ekonomiści często posługują się średnią do prezentowania wzrostów płac, co może wprowadzać w błąd dotyczący poprawy sytuacji większości społeczeństwa. Rosnąca mediana lepiej pokazuje, jak zmienia się status majątkowy przeciętnego pracownika i czy bogaci się większa część społeczeństwa.
Mediana jest także bardziej przydatna podczas porównań wynagrodzeń między krajami i branżami, ponieważ jest mniej wrażliwa na strukturalne różnice w płacach. Z tego powodu eksperci rynku pracy coraz częściej korzystają z mediany, analizując nierówności zarobkowe.
W obszarze polityki społecznej i gospodarczej mediana dostarcza bardziej wiarygodnych danych przy ustalaniu podatków, świadczeń socjalnych oraz płacy minimalnej. Dzięki temu możliwe jest dokładniejsze ocenienie kondycji finansowej większości obywateli, nie koncentrując się jedynie na najlepiej zarabiających.
Zmiany Mediany zarobków Polaków 2025 w porównaniu do lat wcześniejszych
W 2025 roku przeciętna mediana wynagrodzeń brutto w Polsce osiągnęła poziom 7246,64 zł. Oznacza to, że w porównaniu z rokiem poprzednim odnotowano wzrost o 9,1%. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika także, że tylko między czerwcem a lipcem 2025 roku płace zwiększyły się o kolejne 1,5%. Coraz wyższy poziom wynagrodzeń przekłada się na poprawę sytuacji finansowej pracowników.
Analizując, jak zmieniała się mediana płac w ostatnich latach, nietrudno zauważyć wyraźny trend wzrostowy, który zdecydowanie nabrał tempa po 2023 roku. Trzeba jednak mieć na uwadze, że same rosnące kwoty nie muszą oznaczać poprawy realnej siły nabywczej – kluczowym czynnikiem pozostaje inflacja, mierzona wskaźnikiem CPI.
| Rok | Wzrost mediany płac |
|---|---|
| 2022-2023 | 6,2% |
| 2023-2024 | 7,8% |
| 2024-2025 | 9,1% |
Dane pokazują, jak proces podnoszenia płac zaczął wyraźnie przyspieszać. To efekt zarówno coraz niższego poziomu bezrobocia, jak i rosnących oczekiwań pracowników wobec wynagrodzeń.
Znacząca jest relacja między tempem wzrostu mediany zarobków a inflacją. W latach 2022-2023, gdy ceny rosły dynamicznie, wyższe zarobki nie przekładały się na realny wzrost siły nabywczej, ponieważ podwyżki szybko „zjadała” inflacja. Dopiero w 2024 roku dynamika płac wyprzedziła wzrost cen, a w 2025, dzięki wyraźnie niższemu wskaźnikowi CPI, poprawa realnych wynagrodzeń stała się odczuwalna.
Patrząc na poszczególne sektory, zauważamy spore różnice:
- pracownicy IT odnotowali wzrost na poziomie 12,5%,
- branża finansowa zanotowała wzrost 11,2%,
- handel detaliczny miał umiarkowany wzrost 6,3%,
- przemysł lekki odnotował wzrost 7,1%.
Zmienia się także obraz regionalny: regiony z najniższymi płacami zaczęły nadganiać, co stopniowo ogranicza różnice między województwami. Najwyższe wzrosty wystąpiły na Podkarpaciu (10,8%) oraz w regionie Warmii i Mazur (10,5%). Nawet w zamożnym Mazowszu dynamika była znaczna, choć nieco niższa – 8,4%.
Tegoroczny wzrost mediany wynagrodzeń dowodzi pozytywnych zmian na polskim rynku pracy. Utrzymująca się niska inflacja oraz coraz powszechniejsze podwyżki sprawiają, że poprawa dotyczy nie tylko najwyżej opłacanych osób, ale również coraz szerszego grona pracowników.
Czynniki wpływające na Medianę zarobków Polaków 2025
W 2025 roku mediana wynagrodzeń w Polsce osiąga poziom 7246,64 zł brutto. Na taki rezultat składa się szereg powiązanych ze sobą czynników gospodarczych oraz społecznych. Statystyki GUS uwidaczniają, jak zróżnicowany jest krajobraz płacowy w kraju.
Wykształcenie znacząco przekłada się na wysokość pensji:
- osoby z tytułem magistra lub inżyniera zarabiają średnio 9430 zł brutto,
- ukończenie szkoły średniej wiąże się ze średnią pensją około 5980 zł brutto,
- różnica wynosząca aż 58% pokazuje, jak cenna jest inwestycja w edukację.
Doświadczenie zawodowe również wpływa na poziom wynagrodzenia:
- pracownicy z ponad dekadą doświadczenia zarabiają o 43% więcej niż nowicjusze,
- wysokie zapotrzebowanie na specjalistów w sektorach finansowych i technologicznych napędza wzrost płac.
Wiek a zarobki:
- najlepiej wynagradzane są osoby w wieku 35-44 lat z medianą 8270 zł brutto,
- młodsi pracownicy poniżej 25 lat otrzymują około 4890 zł,
- blisko 70-procentowa różnica potwierdza, jak doświadczenie i pewność zawodowa przekładają się na wysokość pensji.
Miejsce zamieszkania ma istotne znaczenie:
- w województwie mazowieckim mediana dochodzi do 8950 zł brutto,
- na Podkarpaciu wynosi jedynie 6120 zł brutto,
- różnica 46% wynika z koncentracji lepiej płatnych ofert pracy w największych aglomeracjach, głównie stolicy.
Podatki wpływają na kwotę „na rękę”:
- z pensji 7246,64 zł brutto pozostaje około 5340 zł netto,
- zmiany w ulgach i opodatkowaniu mogą znacząco wpłynąć na realne dochody.
Koszty życia różnią się w zależności od regionu:
- czteroosobowa rodzina w Warszawie wydaje miesięcznie około 8200 zł,
- w mniejszych miejscowościach kwota ta spada do około 6100 zł,
- te różnice częściowo równoważą rozbieżności w zarobkach między regionami.
Poziom uzwiązkowienia w branży wpływa na wynagrodzenia:
| Branża | Mediana wynagrodzenia (zł brutto) |
|---|---|
| Energetyka | 8680 |
| Górnictwo | 8450 |
| Handel detaliczny | 5320 |
Sytuacja gospodarcza i rynek pracy kształtują dynamikę płac:
- wzrost PKB na poziomie 3,6% oraz rosnąca efektywność pracy umożliwiają podwyżki wynagrodzeń,
- mediana uposażeń wzrosła rok do roku o 9,1%,
- rekordowo niska stopa bezrobocia na poziomie 4,2% wymusza na firmach oferowanie wyższych pensji,
- firmy dążą do pozyskania i utrzymania kadry, co napędza dalszy wzrost płac w kraju.
Różnice między sektorem publicznym a prywatnym
Wynagrodzenia w Polsce znacząco różnią się w zależności od sektora zatrudnienia. W lipcu 2025 roku mediana zarobków w sektorze publicznym wyniosła 8430,17 zł brutto, podczas gdy w przedsiębiorstwach prywatnych była na poziomie 6590,41 zł brutto. Oznacza to, że pracownicy administracji i instytucji publicznych zarabiają średnio prawie 1800 zł, czyli blisko 28% więcej niż w firmach prywatnych.
Na przewagę płacową sektora publicznego wpływają różnorodne czynniki:
- dominacja stanowisk wymagających wykształcenia wyższego,
- silna pozycja związków zawodowych z poziomem uzwiązkowienia sięgającym 29%,
- jasne i przejrzyste siatki płac zapewniające regularny wzrost wynagrodzenia wraz z doświadczeniem.
W sektorze prywatnym wskaźnik uzwiązkowienia to jedynie 12%, co osłabia negocjacyjne możliwości pracowników.
Różnice w rozpiętości zarobków są wyraźne:
| Aspekt | Sektor publiczny | Sektor prywatny |
|---|---|---|
| Stosunek najwyższych do najniższych zarobków | około 3,2-krotnie | ponad 5-krotnie |
| Średni staż pracy | ponad 8 lat | niespełna 5 lat |
| Tempo rocznego wzrostu mediany płac | 7,8% | 10,3% |
Stabilność zatrudnienia jest wyższa w sektorze publicznym, gdzie przeciętny staż pracy wynosi ponad osiem lat, natomiast w sektorze prywatnym niespełna pięć lat. Natomiast najwyższe wynagrodzenia można znaleźć w sektorze prywatnym — menedżerowie dużych firm prywatnych mogą zarabiać nawet czterokrotnie lub pięciokrotnie więcej niż najlepsi urzędnicy państwowi.
Płeć również wpływa na struktury wynagrodzeń. Różnica między zarobkami kobiet i mężczyzn wynosi około 12% w sektorze publicznym, a aż 19% w prywatnym, co wskazuje na lepszą realizację zasady równości płac w instytucjach państwowych.
Rozkład zarobków w różnych regionach również się różni:
- pracownicy sektora publicznego zarabiają podobnie niezależnie od regionu,
- w sektorze prywatnym różnice są znaczne - w Warszawie pensje są przeciętnie o 63% wyższe niż w Podlasiu,
- w sektorze publicznym różnica ta wynosi 31%.
Wpływ struktury wiekowej
Wieku pracowników nie sposób pominąć, analizując rozpiętość płac w Polsce. Najlepiej zarabiają osoby między 35. a 44. rokiem życia – ich przeciętna pensja brutto wynosi 7549,20 zł. Na drugim biegunie znajdują się najmłodsi – osoby poniżej 24 lat otrzymują średnio 5831,31 zł. To przeszło 1700 zł różnicy i aż 29,5% więcej dla przedstawicieli średniego pokolenia.
Przyjrzenie się poszczególnym grupom wiekowym pokazuje, że zarobki rosną wraz z wiekiem – przynajmniej do pewnego momentu:
- do 24 lat: 5831,31 zł brutto,
- od 25 do 34 lat: 7012,45 zł brutto,
- od 35 do 44 lat: 7549,20 zł brutto,
- między 45 a 54 lata: 7320,78 zł brutto,
- po 55. roku życia: 7103,92 zł brutto.
Najwyższe wynagrodzenia osiąga zatem pokolenie 35-44 lat, po czym zaobserwować można powolny spadek. Schemat ten dobrze ilustruje, jak zawodowe doświadczenie przekłada się na poziom płac.
Dynamika wzrostu pensji również zależy od wieku. W ostatnim roku największy skok odnotowali pracownicy do 30 roku życia – mediana płac wzrosła aż o 11,3%. W grupie 35-44 lata wzrost sięgnął 8,7%, natomiast wśród najstarszych, powyżej 55 lat, było to jedynie 6,5%. Taka tendencja wśród młodszych to efekt dużego zapotrzebowania na specjalistów nowych technologii i stale rosnących żądań zarobkowych.
Równie istotny dla poziomu zarobków pozostaje staż pracy. Osoby dopiero wkraczające na rynek (mniej niż 2 lata doświadczenia) zarabiają przeciętnie 6215,38 zł. Po 2-5 latach pracy mediana wzrasta do 6834,21 zł, między 5 a 10 lat wynosi już 7375,49 zł, a doświadczeni pracownicy z ponad dekadą w branży osiągają przeciętnie 8187,73 zł brutto.
Między młodszymi a starszymi widoczne są również różnice w preferowanych rodzajach umów. Osoby do 30. roku życia chętniej wybierają elastyczne warunki zatrudnienia, jak B2B czy umowa zlecenie. Pozwalają one zarobić więcej, ale nie zawsze zapewniają pełną ochronę socjalną, jak to ma miejsce w przypadku tradycyjnej umowy o pracę.
Zarobki są także mocno powiązane z branżą. Najlepsze pensje trafiają do grupy 35-44-latków, szczególnie w sektorach takich jak IT, finanse czy energetyka, co wyraźnie znajduje odzwierciedlenie w prezentowanych statystykach.
Poziom wykształcenia często idzie w parze z wiekiem. Wśród osób mających od 35 do 44 lat aż 58% może pochwalić się dyplomem wyższej uczelni. W grupie najmłodszych ten odsetek sięga zaledwie 32%. Stąd kolejne źródło rozbieżności płac.
Nie bez znaczenia pozostaje także stabilność zatrudnienia. Osoby starsze, zwłaszcza między 35. a 44. rokiem życia, częściej związują się z jednym pracodawcą na dłużej – przeciętny staż w jednej firmie to tutaj aż 5,8 roku. Ten dłuższy czas sprzyja awansom oraz kolejnym podwyżkom związanym z lojalnością i doświadczeniem.
Wpływ płci
Dane z lipca 2025 roku pokazują, że kobiety i mężczyźni wciąż nie otrzymują takich samych wynagrodzeń. Przeciętna pensja brutto dla mężczyzn wynosi 7 447,27 zł, podczas gdy kobiety mogą liczyć średnio na 7 067,51 zł. To sprawia, że różnica sięga 379,76 zł na niekorzyść kobiet, co przekłada się na 5,4% mniej w ich portfelach. Chociaż przepaść płacowa w Polsce stopniowo się zmniejsza, nadal jest zauważalna.
Nierówności te występują w każdym sektorze gospodarki, choć nie wszędzie są równie duże:
- największa luka, bliska 14,2%, występuje w branży finansowej,
- w sektorze IT różnica wynosi 11,8%,
- zdrowie charakteryzuje się mniejszą różnicą – 4,3%,
- w oświacie odnotowano najniższą, bo zaledwie 2,1% lukę.
Analiza ostatnich lat pokazuje wyraźną poprawę sytuacji. W 2022 roku kobiety zarabiały średnio o 7,9% mniej niż mężczyźni, rok później różnica zmalała do 6,8%, a w 2024 roku osiągnęła poziom 6,1%. Obecnie wynosi 5,4%, co świadczy o korzystnym, choć powolnym kierunku zmian.
Do głównych przyczyn utrzymujących się różnic zaliczamy:
- większą obecność kobiet w zawodach o niższych pensjach,
- w edukacji kobiety stanowią aż 68% pracujących,
- w ochronie zdrowia – 73%,
- sektory z najwyższymi wynagrodzeniami, jak IT czy finanse, są nadal zdominowane przez mężczyzn.
Problematyczna jest także tzw. „lepka podłoga” – kobiety rzadziej awansują na stanowiska kierownicze. Stanowią one jedynie 42% osób na wyższych szczeblach, choć na niższych stanowiskach ich udział sięga aż 54%.
Nie bez znaczenia pozostają przerwy spowodowane macierzyństwem. Kobiety między 30. a 40. rokiem życia, które mają dzieci, zarabiają średnio o 15,3% mniej od swoich rówieśniczek bez potomstwa, mimo posiadania porównywalnych kwalifikacji.
Luka w zarobkach widoczna jest nawet wśród osób o podobnych kompetencjach pracujących na tych samych stanowiskach. Na przykład:
- wśród specjalistów z wyższym wykształceniem i co najmniej pięcioletnim doświadczeniem różnica na niekorzyść kobiet sięga 8,2%.
Różnice płacowe zależą także od regionu kraju:
| Województwo | Różnica w wynagrodzeniach |
|---|---|
| mazowieckie | 7,8% |
| pomorskie | 6,3% |
| podkarpackie | 4,1% |
| opolskie | 3,5% |
Od 2024 roku do walki z nierównościami mają się przyczynić nowe wymogi dotyczące jawności. Firmy zatrudniające ponad 100 pracowników są zobowiązane do corocznego raportowania danych o dysproporcjach w zarobkach kobiet i mężczyzn. Przekroczenie 10% różnicy wymaga przedstawienia planu zmian.
Coraz częściej w ofertach pracy pojawiają się widełki płacowe, a tam gdzie są publikowane, różnice w wynagrodzeniach są aż o 2,5 punktu procentowego niższe.
Wzrastająca świadomość społeczna i inicjatywy na rzecz równości płac pomagają zmieniać sytuację, choć całkowite wyeliminowanie różnic wymaga czasu oraz zmian legislacyjnych i zmiany podejścia do roli kobiet na rynku pracy.
Wpływ rozmiaru firmy
Rozmiar przedsiębiorstwa silnie wpływa na poziom zarobków w Polsce. Dane z 2025 roku pokazują, że wysokość wynagrodzenia zależy przede wszystkim od liczby zatrudnionych pracowników. Przeciętnie osoby pracujące w największych korporacjach (powyżej 1000 pracowników) otrzymują pensję rzędu 8519,29 zł brutto, natomiast w najmniejszych firmach (do 9 osób) średnie wynagrodzenie wynosi jedynie 4666,00 zł brutto, czyli niemal dwa razy mniej.
Średnie wynagrodzenia brutto w poszczególnych kategoriach firm przedstawiają się następująco:
- mikroprzedsiębiorstwa – 4666,00 zł,
- małe firmy (10–49 osób) – 5842,18 zł,
- średnie (50–249 zatrudnionych) – 6975,34 zł,
- duże (250–999 pracowników) – 7831,46 zł,
- największe korporacje – 8519,29 zł.
Duże przedsiębiorstwa wyróżniają się rozbudowaną strukturą oraz licznymi możliwościami rozwoju zawodowego. Dysponują znacznym kapitałem i realizują złożone projekty. Regularne przeglądy płac umożliwiają im utrzymanie silnej pozycji na rynku pracy.
Z kolei w mikrofirmach niższe wynagrodzenia wynikają z ograniczonych zasobów finansowych, mniejszych możliwości rozwoju oraz braku efektu skali. Niskie przychody na pracownika negatywnie wpływają na poziom płac.
Analizy rynku pracy wskazują, że różnica w medianach wynagrodzeń między najmniejszymi a największymi firmami sięga aż 82,6%. Tempo wzrostu płac także jest powiązane z wielkością przedsiębiorstwa – duże firmy odnotowały wzrost wynagrodzeń na poziomie 10,3%, podczas gdy mikroprzedsiębiorstwa zaledwie 6,8%.
| Rodzaj firmy | Udział premii w pensji | dostępność dodatkowych benefitów | średni staż pracy (lata) | częstotliwość podwyżek |
|---|---|---|---|---|
| mikroprzedsiębiorstwa | 6,2% | sporadycznie | 3,2 | raz na 3 lata |
| duże firmy i korporacje | 15,7% | prywatna opieka medyczna (89%), karty sportowe (76%) | 6,8 | co 18 miesięcy |
Dodatki pozapłacowe, takie jak prywatna opieka medyczna i karty sportowe, są standardem w dużych firmach, natomiast w mniejszych przedsiębiorstwach występują rzadko.
Większa stabilność zatrudnienia i wydłużony przeciętny staż pracy występują głównie w dużych firmach. Pracownicy korporacji mogą liczyć na regularniejsze podwyżki, co zwiększa ich satysfakcję i motywację.
Prestiż dużych organizacji przyciąga wykwalifikowanych ekspertów – w korporacjach odsetek pracowników z wyższym wykształceniem sięga 62%, podczas gdy w mikrofirmach wynosi tylko 38%.
Zróżnicowanie zarobków jest najbardziej widoczne w województwach o rozwiniętym przemyśle, takich jak śląskie i dolnośląskie. Tam duże przedsiębiorstwa produkcyjne oferują wynagrodzenia wyższe od lokalnej średniej nawet o jedną trzecią. W regionach mniej uprzemysłowionych, na przykład na Podlasiu czy Lubelszczyźnie, różnice są mniejsze, ale nadal znaczące.
Ostatnie wydarzenia, takie jak pandemia COVID-19 i kryzysy gospodarcze, uwypukliły te dysproporcje. Duże firmy, dzięki większym rezerwom i odporności na kryzysy, utrzymały lub nawet zwiększyły płace, podczas gdy małe przedsiębiorstwa doświadczyły spadku wynagrodzeń i mniejszej stabilności zatrudnienia.
Różnice w zależności od branży
W Polsce wyraźnie da się zauważyć różnice między poszczególnymi branżami, zwłaszcza jeśli chodzi o poziom płac. W 2025 roku na szczycie zestawienia znalazł się sektor informacji i komunikacji – tu mediana wynagrodzeń osiągnęła 11 707,64 zł brutto, czyli aż o 61,6% więcej niż wynosi przeciętna krajowa.
Przyglądając się wynagrodzeniom w głównych sektorach, nietrudno dostrzec ich zróżnicowanie:
- w IT mediana sięga właśnie wspomnianych 11,7 tys. zł brutto,
- w branży finansowej i ubezpieczeniowej zarobki plasują się na poziomie 10 324,78 zł brutto,
- w energetyce i górnictwie dochodzą do 9 682,15 zł,
- działalność naukowa i profesjonalna przynosi średnio 8 546,23 zł,
- produkcja przemysłowa to 6 931,48 zł,
- budownictwo oferuje 6 458,72 zł,
- handel średnio 6 124,39 zł,
- hotelarstwo i gastronomia zaledwie 5 340,12 zł.
Tak wysokie płace w IT to przede wszystkim efekt ogromnego zapotrzebowania na specjalistów – niedobór kadry przekracza tam 18%, a według prognoz może wzrosnąć nawet do 25–30%. W finansach wysokie wynagrodzenia to z kolei zasługa stabilności sektora oraz wygórowanych wymagań stawianych kandydatom.
Różnorodność ukazuje się szczególnie w sektorze produkcyjnym:
| Segment | Mediana wynagrodzeń (zł brutto) |
|---|---|
| zaawansowana technologicznie produkcja | 8 125,45 |
| lekki przemysł | 5 846,32 |
Podobna sytuacja występuje w logistyce:
| Stanowisko | Średnia pensja (zł brutto) |
|---|---|
| pracownicy magazynowi | 5 425,78 |
| eksperci ds. łańcucha dostaw | 8 342,56 |
W handlu detalicznym zarobki należą do jednych z najniższych – kasjerzy otrzymują przeciętnie 4 870,25 zł brutto, co stanowi zaledwie 67,2% średniej krajowej. Natomiast osoby na stanowiskach kierowniczych w tym sektorze mogą liczyć na wynagrodzenie sięgające 7 635,42 zł.
Przemysł w Polsce stoi przed licznymi wyzwaniami. Postępująca automatyzacja redukuje zapotrzebowanie na nisko wykwalifikowanych pracowników. Jednocześnie rosnące koszty energii i surowców ograniczają możliwości podwyżek, a brak wykwalifikowanych specjalistów wywołuje presję płacową w rzadkich zawodach. Silna konkurencja zagraniczna wymusza oszczędności oraz optymalizację wynagrodzeń.
Dynamika wzrostu zarobków jest również zróżnicowana:
- w IT i telekomunikacji zanotowano wzrost o 14,2%,
- sektor energetyczny podwyższył płace o 11,7%,
- ochrona zdrowia uzyskała wzrost o 10,8%,
- handel detaliczny odnotował wzrost o 6,3%,
- hotelarstwo i gastronomia zwiększyły wynagrodzenia o 5,9%,
- rolnictwo zanotowało wzrost o 5,1%.
Znaczenie ma także wielkość przedsiębiorstwa. W branży IT średnie i duże firmy oferują medianę na poziomie 12 342,67 zł brutto, podczas gdy mniejsze wypłacają średnio 9 867,45 zł. Podobne proporcje występują w innych sektorach.
Różnice w długości zatrudnienia także są wyraźne. Pracownicy energetyki związani są z firmą średnio przez 8,7 roku, podczas gdy w gastronomii ten okres wynosi zaledwie 2,3 roku. Stabilniejsze branże z wyższymi płacami cechują się większą lojalnością i niższą rotacją personelu.
Formy współpracy różnią się w zależności od sektora:
- w IT dominuje model B2B – korzysta z niego już 38% zatrudnionych,
- w handlu detalicznym przeważają tradycyjne umowy o pracę, obejmujące 78% pracowników.
Źródła aktualnych danych o Medianie zarobków Polaków 2025
Aby rzetelnie odzwierciedlić poziom zarobków Polaków w 2025 roku, niezbędne jest korzystanie z aktualnych i sprawdzonych źródeł danych. Kluczową rolę odgrywa tu Główny Urząd Statystyczny, który co miesiąc publikuje szczegółowe raporty o sytuacji na rynku pracy. Jednym z takich opracowań, wydanym w lipcu 2025 roku, była analiza „Struktura wynagrodzeń według zawodów”, według której krajowa mediana wynagrodzeń wynosiła wtedy 7246,64 zł brutto.
Statystyki GUS obejmują przedsiębiorstwa zatrudniające powyżej dziewięciu osób. Podczas zbierania danych uwzględniane są rozmaite formy zatrudnienia –
- od tradycyjnych umów o pracę,
- przez kontrakty cywilnoprawne,
- aż po jednoosobową działalność gospodarczą.
Dzięki tak szerokiemu podejściu uzyskujemy pełny obraz sytuacji zawodowej w kraju.
Dodatkowym źródłem informacji są badania opinii realizowane przez wyspecjalizowane instytuty, wykorzystujące nowoczesne narzędzia, takie jak CAWI. Na przykład panel Ariadna systematycznie pyta 10 tysięcy respondentów o ich indywidualne odczucia dotyczące poziomu płac, co pozwala wychwycić rozbieżności pomiędzy oficjalnymi danymi a opinią publiczną.
Na rynku pracy swoje analizy regularnie prezentuje Narodowy Bank Polski. Co kwartał publikuje on kompleksowe raporty, w których oprócz zagregowanych danych makroekonomicznych i inflacji podaje dynamikę wzrostu pensji. Ostatnie badania pokazały, że chociaż wzrost płac nominalnych wyniósł 9,1% rok do roku, to przy uwzględnieniu inflacji realny wzrost oszacowano na 5,9%.
Kolejnym istotnym źródłem jest Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które publikuje szczegółowe zestawienia z podziałem na:
- regiony,
- sektory,
- oraz grupy wiekowe.
W najnowszym raporcie „Sytuacja na rynku pracy w Polsce 2025” rozpatrywana była mediana wynagrodzeń we wszystkich województwach oraz w ramach 86 różnych grup zawodowych.
Obraz całościowy dopełniają dane z portali rekrutacyjnych. Wiodące serwisy, takie jak Pracuj.pl czy No Fluff Jobs, analizują dziesiątki tysięcy ogłoszeń miesięcznie, dostarczając świeżych informacji na temat trendów płacowych. Co ciekawe, według nich mediana zarobków bywa nawet o 12% wyższa niż w danych GUS, co najprawdopodobniej wynika z uwzględnienia ofert skierowanych do specjalistów oraz osób z bogatszym doświadczeniem.
Na tle Europy polskie zarobki analizuje Eurostat, posługując się jednolitymi metodami we wszystkich krajach Unii. Z ostatnich danych wynika, że Polska plasuje się na 19. pozycji z medianą stanowiącą 68% przeciętnej dla państw członkowskich.
Warto również przyjrzeć się roli Krajowego Planu Odbudowy, który znacząco wpłynął na liczbę dostępnych miejsc pracy i płace w sektorach objętych programem. Raport z realizacji tego planu wskazuje, że dzięki nowym inwestycjom udało się stworzyć 142 tysiące etatów, gdzie średnie wynagrodzenie przekracza krajową medianę o 7,3%.
GUS prowadzi też co dwa lata rozbudowane badanie „Struktura wynagrodzeń według zawodów”. W edycji 2025 roku ankietowano ponad 18 tysięcy przedsiębiorstw oraz 725 tysięcy pracowników, a dane były zbierane przez specjalne elektroniczne formularze Z-12. Gwarantuje to wysoką reprezentatywność prezentowanych wyników.
Dla zainteresowanych szczegółami metodologicznymi oraz dodatkowymi metadanymi, wszystkie dane są dostępne do wglądu na stronie Otwartych Danych Publicznych. Umożliwia to każdemu samodzielne sprawdzenie i analizę informacji dotyczących poziomu wynagrodzeń w Polsce w 2025 roku.
