Wsparcie dla rolników za ochronę torfowisk jak skorzystać z dopłat i rekompensat

Co to jest wsparcie dla rolników za ochronę torfowisk?

Wsparcie dla rolników dbających o torfowiska to forma finansowej pomocy dla osób, które zdecydują się chronić te unikalne ekosystemy. Inicjatywa, wprowadzona na mocy zmian w prawie dotyczącym mokradeł, łączy troskę o środowisko z uwzględnieniem realiów gospodarczych wsi.

Zasady otrzymywania pomocy określa norma GAEC 2, precyzująca, jak należy prowadzić działalność rolniczą na torfowiskach. Program zapewnia:

• pokrycie dodatkowych wydatków związanych z dostosowaniem gospodarstwa do nowych wymogów,
• rekompensatę za potencjalne spadki dochodów spowodowane ograniczeniem lub zmianą produkcji rolnej,
• dobrowolny udział bez przymusu,
• równoważenie celów ekologicznych z oczekiwaniami branży rolniczej,
• pomoc finansową łagodzącą skutki mniej intensywnej uprawy na obszarach chronionych.

Torfowiska pełnią kluczową rolę dla środowiska – wiążą ogromne ilości węgla, regulują gospodarkę wodną i stanowią siedlisko wielu gatunków. Ich ochrona ogranicza emisję dwutlenku węgla, zwłaszcza że uszkodzone torfowiska stanowią znaczące źródło gazów cieplarnianych.

To wsparcie jest częścią szerszej polityki rolno-środowiskowej, która umożliwia łączenie rozwoju gospodarczego regionów wiejskich z ochroną przyrody. Dzięki temu rolnicy otrzymują realne wsparcie, jednocześnie przyczyniając się do realizacji polskich i europejskich celów w zakresie ochrony klimatu i bioróżnorodności.

Dlaczego ochrona torfowisk jest kluczowa dla rolników i środowiska?

Torfowiska należą do najcenniejszych elementów naszego krajobrazu, odgrywając istotną rolę zarówno w przyrodzie, jak i w rolnictwie. Ich odpowiednia ochrona przynosi liczne korzyści dla ekosystemu, wpływając pozytywnie na efektywność gospodarstw oraz jakość środowiska, nie tylko lokalnie, lecz także globalnie.

Jednym z najważniejszych zadań torfowisk jest magazynowanie wody. Potrafią zgromadzić znaczące ilości deszczówki oraz wód roztopowych, stabilizując poziom wód gruntowych w okolicy. To szczególnie cenne dla rolników w okresach suszy – gospodarstwa otoczone zdrowymi torfowiskami rzadziej doświadczają niedoborów wody, co ułatwia planowanie zbiorów i ogranicza koszty nawadniania pól.

Torfowiska charakteryzują się też wyjątkową zdolnością do zatrzymywania węgla. Choć zajmują zaledwie 3% powierzchni lądów, magazynują dwukrotnie więcej węgla niż wszystkie lasy razem wzięte. Przeciętny hektar torfowiska może związać od 1300 do 1600 ton dwutlenku węgla, co skutecznie obniża jego stężenie w atmosferze.

Osuszanie torfowisk jest bardzo szkodliwe dla klimatu, ponieważ prowadzi do uwalniania zmagazynowanego przez tysiąclecia węgla w postaci gazów cieplarnianych, takich jak dwutlenek węgla, metan oraz podtlenek azotu. W Polsce torfowiska w złym stanie odpowiadają rocznie za emisję około 30 milionów ton CO2, co jest znaczącą częścią całkowitych emisji kraju. Rolnicze wykorzystanie osuszonych terenów powoduje, że stają się one głównym źródłem gazów cieplarnianych w sektorze rolnym, przewyższając emisje pochodzące od zwierząt czy maszyn.

Zachowanie i odnawianie torfowisk poprawia gospodarowanie wodą na obszarach rolniczych. Naturalne torfowiska pełnią funkcję hydrologicznego bufora – podczas intensywnych opadów zatrzymują nadmiar wody, chroniąc pola przed zalaniem, a podczas suszy stopniowo uwalniają zgromadzone zapasy, redukując deficyty wodne. Ten mechanizm staje się coraz ważniejszy w obliczu zmian klimatycznych i rosnącej liczby ekstremalnych zjawisk pogodowych.

Dla rolników ochrona torfowisk oznacza również utrzymanie wysokiej jakości gleby. Choć osuszanie początkowo może zwiększać plony, to w dłuższej perspektywie prowadzi do degradacji gleby, jej osiadania, utraty substancji organicznych oraz spadku żyzności. Uprawy na torfowiskach pozbawionych wody wymagają coraz większych nakładów nawozów, co podnosi koszty i negatywnie wpływa na środowisko.

Torfowiska są także siedliskiem wielu gatunków i wspierają rolników poprzez:

• wspieranie populacji owadów zapylających,
• utrzymywanie naturalnych drapieżników szkodników,
• zwiększanie bioróżnorodności,
• wzmacnianie odporności upraw na choroby i szkodniki,
• ograniczanie potrzeby stosowania chemicznych środków ochrony roślin.

Dbając o torfowiska na terenach rolniczych, rolnicy mogą skuteczniej wprowadzać zasady zrównoważonego gospodarowania. Produkty pochodzące z gospodarstw szanujących przyrodę zyskują na wartości rynkowej i cieszą się rosnącym zainteresowaniem konsumentów, którzy coraz częściej zwracają uwagę na pochodzenie żywności oraz jej wpływ na środowisko.

Jakie zmiany prawne umożliwiły wsparcie dla ochrony torfowisk?

Nowelizacja ustawy dotyczącej polityki rolno-środowiskowej, powiązana ze zmianami w prawie unijnym, stała się podstawą prawną dla ochrony torfowisk w Polsce. Na jej mocy wypracowano kompleksowe rozwiązania uwzględniające zarówno potrzeby środowiska, jak i interesy rolników.

Jedną z kluczowych innowacji było wprowadzenie normy GAEC 2 (Dobre Warunki Rolnicze i Środowiskowe), która określa zasady prowadzenia gospodarstw na terenach podmokłych i torfowych. Wsparcie finansowe z Wspólnej Polityki Rolnej oraz dopłaty są powiązane z przestrzeganiem praktyk przyjaznych przyrodzie.

Zamiast sztywnego modelu nakazów i zakazów wprowadzono system dobrowolnych działań. Rolnicy mogą liczyć na rekompensaty finansowe za dobrowolne zaangażowanie w ochronę torfowisk, co zwiększa społeczne poparcie i chęć współpracy.

Nowe prawo umożliwiło także start programu „Ochrona torfowisk i obszarów podmokłych na gruntach użytkowanych rolniczo”. W ramach tego działania przewidziano rekompensaty:

• za koszty ponoszone przez rolników,
• za obniżone dochody spowodowane ograniczeniem intensywności upraw.

Rozwiązania legislacyjne pozwalają rolnikom lepiej dostosować gospodarowanie do lokalnych uwarunkowań przy jednoczesnej ochronie środowiska. Taka elastyczność umożliwia realizację celów ekologicznych bez konieczności stosowania rygorystycznych regulacji.

Znowelizowane przepisy podkreślają znaczenie torfowisk w łagodzeniu skutków zmian klimatycznych. Torfowiska stały się ważnym elementem krajowej strategii klimatycznej, a prawo umożliwia finansowanie inicjatyw ograniczających emisję gazów cieplarnianych z obszarów rolniczych.

Korekty w wykorzystaniu funduszy europejskich pozwoliły na kierowanie środków bezpośrednio na projekty ochrony torfowisk w ramach Planu Strategicznego WPR. Takie rozwiązania zapewniają stabilność finansową działań na rzecz środowiska.

Ponadto wdrożono narzędzia służące monitorowaniu i ewaluacji efektów ochrony, co umożliwia ciągłe udoskonalanie systemu i reagowanie na zmiany klimatu oraz nowe informacje o roli torfowisk w ekosystemie.

W Polsce rolnicy gospodarujący na torfowiskach mogą skorzystać z różnorodnych form wsparcia, które mają na celu pogodzenie potrzeb ekonomicznych z troską o cenne środowisko. Głównym celem tych rozwiązań jest ochrona wyjątkowych ekosystemów przy jednoczesnym zachowaniu opłacalności rolnictwa.

Najważniejsze formy wsparcia to:

• rekompensaty pieniężne za wdrożenie praktyk sprzyjających ochronie przyrody,
• dopłaty przewidziane w programie „Ochrona torfowisk i obszarów podmokłych na gruntach użytkowanych rolniczo”,
• system nagród dla osób aktywnie działających na rzecz torfowisk,
• długoterminowe wsparcie finansowe z Planu Strategicznego Wspólnej Polityki Rolnej,
• dostęp do bezpłatnych szkoleń i doradztwa technicznego.

Rekompensaty pieniężne pokrywają zarówno rzeczywiste wydatki, jak i stratę dochodów wynikającą z ograniczenia intensywnej produkcji. Dopłaty w programie ochrony torfowisk są dobrowolne, co zwiększa zaangażowanie rolników i ich akceptację działań prośrodowiskowych. Kwota wsparcia zależy od zakresu działań oraz specyfiki gospodarstwa.

Specjalny system nagród, wzorowany na premii zalesieniowej, docenia działania na rzecz utrzymania i regeneracji torfowisk, zwłaszcza inicjatywy przywracające zdegradowane tereny do stanu naturalnego.

Plan Strategiczny Wspólnej Polityki Rolnej zapewnia długoterminową stabilność finansową wsparcia, finansowaną głównie ze środków unijnych. Pomoc ta jest udzielana zgodnie z priorytetami ochrony środowiska i realizowana przez działania rolno-środowiskowo-klimatyczne.

Dodatkowo, rolnicy mogą korzystać z:

• bezpłatnych szkoleń,
• fachowego doradztwa technicznego,
• kompleksowej pomocy w przygotowaniu dokumentacji potrzebnej do uzyskania wsparcia.

Aby otrzymać środki, należy złożyć wniosek w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zgodnie z zasadami dopłat. Wypłata następuje po weryfikacji zgodności działalności z normą GAEC 2, dotyczącą użytkowania obszarów mokrych i torfowych.

System wsparcia jest ciągle rozwijany na podstawie wyników monitoringu i najnowszych badań naukowych o znaczeniu torfowisk, co pozwala na lepsze łączenie potrzeb ekonomicznych rolników z ochroną środowiska i wpisuje się w strategię dostosowującą rolnictwo do zmian klimatycznych.

Jakie są korzyści finansowe dla rolników z ochrony torfowisk?

Rolnicy angażujący się w ochronę torfowisk otrzymują znaczące wsparcie finansowe, które ułatwia pokrycie kosztów związanych ze zmianą metod prowadzenia gospodarstwa. Wprowadzony system finansowy łączy ekologię z opłacalnością gospodarowania, nie obciążając nadmiernie rolników.

Kluczowym elementem wsparcia jest rekompensata do 2387 zł za każdy hektar gruntów chronionych. To realna pomoc, która umożliwia pokrycie wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa zgodnie z ekologicznymi standardami oraz łagodzi skutki utraty części dochodów.

Fundusze skupiają się na dwóch głównych obszarach:

• sfinansowanie dostosowania gospodarstw do normy GAEC 2, na przykład poprzez inwestycje w nowoczesny sprzęt lub wdrażanie alternatywnych metod uprawy,
• rekompensowanie obniżonych przychodów, zwłaszcza na początkowym etapie wprowadzania zmian, gdy produkcja jest mniej intensywna.

Dzięki tym środkom powrót wysuszonych torfowisk do funkcji mokradeł zaczyna się opłacać. Ograniczenie tradycyjnych upraw nie wiąże się już ze stratami – regularne dopłaty zapewniają stabilny dochód mimo mniejszych nakładów pracy i niższych kosztów działalności.

Oprócz podstawowych rekompensat przewidziano także premie dla rolników podejmujących innowacyjne działania na rzecz ochrony mokradeł. Te bonusy, wzorowane na programach zalesieniowych, dodatkowo wspierają domowy budżet i stanowią finansową zachętę.

Przyznane środki można przeznaczyć na:

• unowocześnianie parku maszynowego,
• nawodnienie terenów,
• regulację poziomu wód,
• zmianę sposobu użytkowania gruntów,
• budowę infrastruktury wodno-melioracyjnej.

Wsparcie ma charakter długofalowy, zapewniając rolnikom bezpieczeństwo finansowe oraz stabilne perspektywy rozwoju. Rekompensaty wypłacane są sukcesywnie w ramach Planu Strategicznego Wspólnej Polityki Rolnej, co pozwala na spokojne planowanie przyszłych działań.

Działania na rzecz ochrony torfowisk przynoszą także korzyści wykraczające poza ekonomię gospodarstwa: wzmacniają pozytywny wizerunek rolnika i podnoszą jakość oferowanych produktów. Dzięki temu łatwiej uzyskać lepsze ceny, gdyż rośnie liczba konsumentów wybierających żywność od producentów dbających o środowisko.

Ten kompleksowy system łączy ochronę cennych przyrodniczo terenów z troską o kondycję ekonomiczną gospodarstw rolnych. Rolnicy mogą stopniowo wprowadzać ekologiczne zmiany, unikając poważnych strat i zyskując dzięki odpowiedzialnemu podejściu do środowiska.

Gdzie można uzyskać rekompensaty za ochronę torfowisk?

Rekompensaty za ochronę torfowisk można uzyskać poprzez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), która odpowiada za wypłatę środków w ramach programów rolno-środowiskowych. Instytucja ta koordynuje cały proces – od zgłoszenia wniosku, przez jego ocenę, aż do przekazania wsparcia rolnikom spełniającym wymagania GAEC 2.

Dokumentację należy składać w powiatowych oddziałach ARiMR odpowiednich ze względu na lokalizację gospodarstwa. W każdym regionie działają filie agencji, które nadzorują dystrybucję środków oraz udzielają szczegółowych informacji o formach wsparcia.

Warto również skorzystać z doradztwa Ośrodka Doradztwa Rolniczego (ODR). Pracownicy ośrodków pomagają w przygotowaniu dokumentów, wyjaśniają zasady udziału w programie oraz doradzają najlepsze rozwiązania dla ochrony torfowisk w danym gospodarstwie.

Potrzebne informacje dostępne są także w:

• Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które nadzoruje system pomocy,
• gminach, szczególnie tam, gdzie torfowiska mają znaczenie krajobrazowe,
• izbach i stowarzyszeniach rolniczych, które organizują spotkania tematyczne i prowadzą szeroką działalność informacyjną.

Wypłaty za ochronę torfowisk i obszarów podmokłych na gruntach rolnych finansowane są z funduszy Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej. Pomoc ta przysługuje osobom gospodarującym terenami, na których wprowadzono specjalne zabiegi ochronne lub ograniczono intensyfikację produkcji, co wiąże się z obniżeniem dochodów.

Informacje o dostępnych formach wsparcia można również uzyskać w parkach krajobrazowych oraz regionalnych dyrekcjach ochrony środowiska, które chętnie kierują zainteresowanych do odpowiednich urzędów.

Jeśli planujesz ubiegać się o rekompensatę, warto:

• regularnie odwiedzać stronę ARiMR,
• konsultować się z doradcami,
• uczestniczyć w szkoleniach organizowanych przez instytucje rolnicze,
• rozmawiać z uczestnikami programów, którzy dzielą się praktycznymi wskazówkami.

Cały proces jest zintegrowany z systemem dopłat bezpośrednich, co usprawnia zarządzanie i wypłatę środków. Termin składania dokumentów zazwyczaj pokrywa się z okresem przyjmowania wniosków o podstawowe wsparcie dla rolników.

Gdzie można składać wnioski o dobrowolne dopłaty za ochronę torfowisk?

Rolnicy mogą ubiegać się o dobrowolne dopłaty za ochronę torfowisk głównie poprzez powiatowe biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), co jest powiązane z systemem płatności bezpośrednich i znacznie upraszcza formalności.

Wnioski przyjmowane są na kilka sposobów:

• tradycyjnie, w odpowiednich dla lokalizacji gospodarstwa powiatowych oddziałach ARiMR,
• online za pośrednictwem platformy eWniosekPlus na stronie agencji,
• w punktach informacyjnych, gdzie pracownicy pomagają przy wypełnianiu dokumentacji.

Termin naboru pokrywa się z kampanią płatności bezpośrednich – zazwyczaj trwa od 15 marca do 15 maja. Istnieje możliwość złożenia wniosku przez kolejne 25 dni, jednak kwota wsparcia pomniejszana jest o 1% za każdy dzień zwłoki.

Do zgłoszenia należy dołączyć odpowiednie dokumenty:

• formularz wniosku,
• deklarację powierzchni gruntów na terenach podmokłych i torfowiskach,
• potwierdzenie działań ochronnych zgodnych z wymogami GAEC 2,
• plan działalności rolno-środowiskowej przygotowany z doradcą,
• mapy działek obejmujące chronione obszary.

Osoby składające wniosek po raz pierwszy muszą się zarejestrować w ewidencji producentów ARiMR i uzyskać indywidualny numer identyfikacyjny gospodarstwa – bez tego wsparcie finansowe nie zostanie przyznane.

W razie wątpliwości rolnicy mogą korzystać z pomocy doradców z Ośrodków Doradztwa Rolniczego, którzy bezpłatnie pomagają przygotować dokumenty i spełnić wymagania programu.

Szczegółowe wytyczne oraz instrukcje dostępne są na stronach Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz ARiMR. Dodatkowo organizowane są regularne szkolenia, podczas których rolnicy mogą uzyskać odpowiedzi na pytania.

Korzystając z platformy eWniosekPlus, można całodobowo monitorować postęp zgłoszenia i weryfikować przesłane informacje, co umożliwia składanie wniosków bez konieczności osobistej wizyty w urzędzie, w dogodnym czasie.

Jakie wyzwania napotykają rolnicy chroniący torfowiska?

Rolnicy angażujący się w ochronę torfowisk muszą mierzyć się z szeregiem realnych trudności, zarówno na płaszczyźnie finansowej, jak i organizacyjnej. Choć istnieje możliwość uzyskania rekompensat, przestawienie się na ekologiczne gospodarowanie nadal bywa wymagające.

Największym wyzwaniem są starty pieniężne związane z ograniczeniem dotychczasowej działalności. Nawet przy dopłatach rzędu 2387 zł za hektar, wielu producentów doświadcza spadku przychodów, zwłaszcza na początku, gdy rezygnują z intensywnych upraw na rzecz działań korzystnych dla torfowisk.

Gospodarowanie na torfowiskach wymaga większych nakładów niż tradycyjne metody, do których zaliczają się:

• wydatki na specjalistyczny sprzęt do prac na terenach wilgotnych,
• unowocześnianie systemów nawodnienia i odwadniania,
• montaż urządzeń mierzących poziom wód gruntowych,
• koszty utrzymania obiektów hydrotechnicznych.

Nie bez znaczenia są także kwestie biurokratyczne, które pochłaniają dużo czasu. Wypełnianie licznych formularzy, przygotowywanie dokumentacji czy układanie planów rolno-środowiskowych bywa uciążliwe, a procedury, nawet przy wsparciu ODR, są czasochłonne i żmudne.

Kolejnym problemem są kontrole oraz niejasna interpretacja przepisów przez urzędników ARiMR i innych instytucji. Obawy przed błędami mogą skutkować sankcjami finansowymi, a różne rozumienie zaleceń zawartych w GAEC 2 zwiększa niepewność.

Problemy techniczne obejmują dostosowanie praktyk rolniczych do warunków terenów podmokłych:

• zmianę terminów prac,
• wybór gatunków roślin tolerujących wyższy poziom wody,
• ograniczone korzystanie z ciężkiego sprzętu,
• opracowanie nowych metod upraw i hodowli.

Niepokój budzi także stabilność programów wsparcia finansowego. Rolnicy nie mają gwarancji ciągłości finansowania ani jasności co do potencjalnych zmian prawnych, co utrudnia długoterminowe planowanie i ocenę opłacalności.

Brak odpowiedniego przygotowania w zakresie zarządzania torfowiskami jest kolejnym wyzwaniem. Mimo dostępności kursów i szkoleń, wielu gospodarzy napotyka trudności z porzuceniem wielopokoleniowych praktyk i wdrożeniem nowych, środowiskowych rozwiązań.

Dodatkowo konflikt między wymaganiami ekologii a presją rynkową wpływa na decyzje rolników. Spadające ceny czy rosnąca konkurencja często skłaniają do powrotu do intensywnych upraw, mimo świadomości konieczności ochrony torfowisk.

Współpraca z sąsiadami również bywa wyzwaniem. Skuteczna ochrona wymaga działania na spójnym, większym obszarze, co jest utrudnione, gdy relacje między właścicielami ziemi są napięte.

Ta złożoność wyzwań jasno dowodzi, że samo wsparcie finansowe nie wystarcza – potrzebne są ułatwienia administracyjne, dopracowane formy pomocy oraz duże zaangażowanie i gotowość do zmian ze strony rolników.

Jak eksperci planują wspierać rolników w ochronie torfowisk?

Grupa specjalistów z dziedziny ochrony środowiska, rolnictwa oraz ekonomii tworzy innowacyjny program mający na celu wsparcie rolników gospodarujących na torfowiskach. Program ten opiera się na nowatorskim instrumencie finansowym inspirowanym dotychczasową premią zalesieniową i ma za zadanie motywować rolników do przekazywania osuszonych terenów torfowych pod działania proekologiczne.

Główne założenia programu obejmują:

• finansowe rekompensaty za ograniczenie intensywnej eksploatacji torfowisk,
• długoletnie kontrakty gwarantujące stabilne finansowanie,
• premie uzależnione od faktycznych rezultatów ekologicznych, takich jak podwyższenie poziomu wód gruntowych,
• dodatkowe punkty przy ubieganiu się o wsparcie z innych programów rolniczych,
• dostęp do korzystniejszych kredytów i pierwszeństwo przy funduszach na modernizację gospodarstw.

W ramach badań testowane są efektywne metody gospodarowania, które łączą aspekty ekonomiczne z ochroną środowiska. Przykładem są uprawy roślin odpornych na wysoki poziom wody, takich jak:

• pałka wodna,
• trzcina –
• obie mogą posłużyć jako surowiec do produkcji energii lub materiałów budowlanych.

Program przewiduje także rozbudowany system wsparcia doradczego:

• sieć lokalnych ekspertów wspomagających rolników w adaptacji do nowych warunków,
• demonstracyjne gospodarstwa w każdym województwie prezentujące metody paludikultury na torfowiskach,
• jeden punkt kontaktowy dedykowany uczestnikom programu,
• specjalna platforma online umożliwiająca obsługę wniosków, śledzenie statusu i szybki kontakt ze specjalistami.

Nowością będzie powołanie funduszu gwarancyjnego, który ochroni rolników przed stratami wynikającymi z renaturyzacji torfowisk, co znacząco zmniejszy ryzyko finansowe związane ze zmianą sposobu gospodarowania.

Dodatkowo program stawia duży nacisk na współpracę rolników. Tam, gdzie większość gospodarzy zdecyduje się na wspólne działania proekologiczne, przewidziano atrakcyjne premie za osiągnięcie efektu skali, co zwiększy efektywność ochrony torfowisk.

W jaki sposób Polska może promować ochronę torfowisk wśród rolników?

W Polsce promocja ochrony torfowisk wśród rolników może być skuteczna dzięki dobrze zaprojektowanemu systemowi zachęt finansowych oraz działaniom edukacyjnym. Kluczowym rozwiązaniem jest wprowadzenie programu rekompensującego koszty zamiany konwencjonalnych gruntów rolnych na mokradła, wzorowanego na dotychczasowych premiami zalesieniowymi, który zainteresuje wielu gospodarzy.

Istotną rolę odgrywają kampanie informacyjne organizowane przez resorty środowiska i rolnictwa, które pokazują nie tylko korzyści ekologiczne, ale również konkretne profity ekonomiczne płynące z ochrony torfowisk. Przedstawiane są przykłady gospodarstw, które już skorzystały z takich działań i odniosły zyski.

Ważnym uproszczeniem dla rolników jest wprowadzenie przez ARiMR zunifikowanego systemu składania wniosków o dopłaty, co ogranicza formalności i pozwala szybko korzystać ze środków. Na każdym etapie programu rolnicy mają wsparcie doradców, co ułatwia podejmowanie decyzji.

W wybranych regionach prowadzony jest pilotaż ochrony torfowisk, który pozwala testować rozwiązania w praktyce. Uczestniczący gospodarze otrzymują zarówno środki finansowe, jak i pomoc techniczną przy renaturyzacji terenów.

Ponadto, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska wraz z KOBiZE przygotował specjalny budżet na projekty odbudowy osuszonych torfowisk. Fundusze przeznaczane są nie tylko na rekompensaty, ale również na inwestycje w infrastrukturę konieczną do renaturyzacji.

System zachęt obejmuje także przyznawanie certyfikatów redukcji emisji CO₂, które rolnicy mogą wykorzystać w raportowaniu emisji LULUCF, przekładając się na dodatkowe korzyści finansowe.

Istotne jest także budowanie społeczności poprzez organizowanie regularnych spotkań, wizyt w gospodarstwach i praktycznych warsztatów, co sprzyja wymianie doświadczeń i inspiruje kolejnych rolników do działania. Dzięki temu coraz więcej osób przekonuje się o efektach takich przedsięwzięć.

Gospodarstwa wspierające ochronę torfowisk mogą ubiegać się o preferencyjne kredyty z atrakcyjnymi warunkami spłaty, gwarantowane przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska, co jest dobrym rozwiązaniem na inwestycje w naturalne zasoby ziemi.

Aby zwiększyć rozpoznawalność produktów z gospodarstw dbających o torfowiska, wprowadzono specjalne oznaczenia – certyfikat „Przyjazny torfowiskom”, który pomaga konsumentom dokonywać świadomych wyborów i daje rolnikom przewagę na rynku.

Warto także podkreślić międzynarodową współpracę, umożliwiającą wymianę sprawdzonych rozwiązań w ochronie torfowisk. Udział w europejskich projektach oraz wspólne badania otwierają nowe możliwości i pozwalają wdrażać najbardziej efektywne strategie.